“…Ολοένα και περισσότερο η εργασία καθίσταται περιττή, όσο κι αν η οργανωση της καπιταλιστικής κοινωνίας παραμένει αφιερωμένη στην ύπαρξή της. Μία συνέπεια είναι η αυξανόμενη ανισοκατανομή του χρόνου εργασίας ανάμεσα σ’ έναν υπερ-εργαζόμενο τομέα και σ’ έναν ο οποίος είναι ουσιαστικά χωρίς δουλειά. Αυτό δεν είναι πλέον ένα ζήτημα συγκυριακό, όπως ήταν ίσως την εποχή του Great Depression, αλλά δομικό.
Αυτές οι σύντομες σκέψεις υποδεικνύουν ότι ένα μέλλον πέραν του καπιταλισμού θα απαιτούσε έναν εκ βάθρων μετασχηματισμό του καταμερισμού της εργασίας και ότι, χωρίς κίνηση προς μια τέτοια κατεύθυνση, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα καταστούν περιττοί, στο έλεος της πείνας, της αρρώστειας και της βίας. Ολοένα και περισσότερο θα γίνονται αντικείμενα στρατιωτικοποιημένης εξουσίας. Σ’ αυτό το επίπεδο, η σύγχρονη κρίση μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή σαν μια κρίση της εργασίας συνυφασμένης με σύνθετους τρόπους με μια περιβαλλοντική κρίση. Πάνω σ’ αυτό το ιστορικό υπόβαθρο, το παλιό σύνθημα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” αποκτά μια νέα επιτακτικότητα, ακόμα κι αν η κατανόησή μας των δύο όρων έχει αλλάξει ριζικά“

Η δική μου ερμηνεία είναι η εξής: μέχρι το 2007 η Γερμανία ήταν υπό την “κατοχή” των υπολοίπων χωρών. Μετά, έκανε την “επανάστασή” της, κι έτσι οι υπόλοιπες χώρες είναι πλέον υπό την “κατοχή” της Γερμανίας. Εκτός κι αν όλος ο πλανήτης είναι υπό την κατοχή μιας κοινωνικής σχέσης που λέγεται “κεφάλαιο”…(μείνετε συντονισμένοι, που θα πάει, θα βρω το διάγραμμα που το αποδεικνύει )

Under a Cruel Star

Η δίκη του Σλάνσκυ

Διά του λόγου το αληθές θα προσθέσω και το αμέσως επόμενο:

There are a lot of people that are really powerful in the world: Presidents, CEO’s, bankers, leaders of movements… But there is an object, a thing, that is more powerful than any of them. This object is money.

Money is really powerful. It makes people, societies, and countries do all sorts of things. The pursuit of money, as and end in itself, occupies many people’s lives and is the driving force of economic growth. And all over society money acts as a symbol of status, prestige and social power.

The funny thing about money is that it is just an object. Nowadays its not even a valuable object like gold. It’s just pieces of paper, or digits on a computer screen. It has all of this power and influence yet it needs no will, weapons, or words.

Why?

This phenomenon where objects have social power, in which things act as if they have a will of their own, is what Marx sought to unravel with his notion of “the fetishism of commodities.” When Marx talked about fetishism he wasn’t talking about whips and chains and leather outfits. He was talking about the way the relations between producers in a capitalist society take the form of relations between things.

The word “fetishism” originally was used to describe the practices of religions that attributed magical powers to objects like idols, or charms. If the Israelites of the Old Testament won a battle with the Philistines they attributed it to the powers of the ark of the covenant that they carried around. If they lost it was because they had pissed off the ark. Of course in reality it was their own actions that caused them to win or lose. Attributing their own powers to an object is fetishism. For Marx, money and commodities are much like this. We think that they have mystical powers, yet their powers really come from us, from our own creative labor.

Let’s take a look inside a workplace. It could be any workplace- a capitalist factory, a peasant commune, a family farm, whatever. Here the relations between different workers are direct. I make a widget and I hand it to the next person. If something needs to change about the labor process a manager brings the workers together and says, “Now we will organize things differently.” Whether it is a democratic or hierarchical form of organization it is an organization that happens directly between people.

Now let’s look outside the workplace at the market. In the market things are different. The organization of work, the division of labor, doesn’t happen through direct social relations between people. In the market the products of labor confront each other as commodities with values. These interactions between things act back upon production. They are what send signals to producers to change their labor, to produce more, produce less, go out of business, expand business, etc.

Coal miners, bakers, carpenters and chefs don’t directly relate to each other as workers. Instead the products of their labor, coal, bread, cabinets and pasta, meet in the market and are exchanged with one another. The material relations between people become social relations between things. When we look at coal, bread, cabinets and pasta we don’t see the work that created them. We just see commodities standing in relation of value to each other. A pile of coal’s value is worth so many loaves of bread. A cabinet’s value is worth so much pasta. The value, the social power of the object, appears to be a property of the object itself, not a result of the relation between workers.

[Money is the god of commodities. Through money all other commodities express their value. The amount of social labor that goes into a pencil becomes 20 cents. The portion of the social labor that goes into making a grand piano becomes 20 grand. As the god of commodities money becomes the ultimate expression of social power. It can be anything, buy anything, do anything. Yet money is just a scrap of paper, a pile of shiny rocks, a digit in a computer... It only has this power because it is an expression of social relations.]

We are atomized individuals wandering through a world of objects that we consume. When we buy a commodity we are just having an experience between ourselves and the commodity. We are blind to the social relations behind these interactions. Even if we consciously know that there is a network of social relations being coordinated through this world of commodities, we have no way of experiencing these relations directly because… they are not direct relations. We can only have an isolated intellectual knowledge of these social relations, not a direct relation. Every economic relation is mediated by an object called a commodity.

This process whereby the social relations between people take the form of relations between things Marx calls “reification”. Reification helps explain why it is that in a capitalist society things appear to take on the characteristics of people. Inanimate objects spring to life endowed with a “value” that seems to come from the object itself. We say a book is worth 20 dollars, a sweater worth 25 dollars. But this value doesn’t come from the sweater itself. You can’t cut open the sweater and find $25 inside. This $25 is an expression of the relation between this sweater and all of the other commodities in the market. And these commodities are just the material forms of a social labor process coordinated through market exchange. It is because people organize their labor through the market that value exists.

The illusion that value comes from the commodity itself and not from the social relations behind it is a “fetish”. A capitalist society is full of such illusions. Money appears to have god-like qualities, yet this is only so because it is an object which is used to express the value of all other commodities. Profit appears to spring out of exchange itself, yet Marx worked hard to explain how profit actually originates in production through the unequal relations between capital and labor in the workplace. Rent appears to grow out of the soil, yet Marx was adamant that rent actually comes from the appropriation of value created by labor. We see these fetishistic ideas in modern day mainstream economic theory in the idea that value comes from the subjective experience between a consumer and a commodity, and that capital creates value by itself.

Yet the theory of commodity fetishism isn’t just a theory of illusion. It’s not that the entire world is an illusion, reality existing somewhere far below the surface, always out of sight. The illusion is real. Commodities really do have value. Money really does have social power. Individual people really are powerless and material structures really do have social power. There is not a real world of production existing below the surface in which the relations between producers are direct. Relations between producers are only indirect, only coordinated through the mystifying world of commodities.

Conclusion:

The theory of commodity fetishism is central to Marx’s theory of value and it’s one of the things that sharply distinguishes him from his predecessors. Adam Smith and David Ricardo both held that prices were explained by labor time. But Marx’s value theory is much more than a theory of price. It is a theory of the way the social relations between people take on material forms that then act back upon and shape these social relations. Labor takes the form of value embodied in commodities. Money price becomes the universal expression of this value. The pursuit of money as an end itself dominates society. Means of production become capital. Money, commodities and capital, as representatives of social value, become independent forces in their own right out of the control of society. The law of value is the law of these forces. Attempts to exert some control over these forces through monopoly or the state always become enmeshed in the social antagonisms of value.

Reblogged from Αθέμιτα://ήπιες μορφές ενάργειας...:

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η Αριστερά

Μια συνέντευξη με τον Moishe Postone

Από τον Martin Thomas, δημοσιευμένη στο περιοδικό “Solidarity” 3/166, 4 Φεβρουαρίου, 2010.

Ο Moishe Postone είναι μαρξιστής ακαδημαϊκός στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Ενώ ασχολείται εκτενώς με την πολιτική οικονομία του Μαρξ, υπήρξε επίσης καθοριστικός στην ανάπτυξη των θεωριών του «αριστερού αντισημιτισμού», όπου εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους οι θέσεις που υιοθετούνται από αριστερές ομάδες, ιδιαίτερα όσων αφορά το θέμα Ισραήλ/Παλαιστίνης, μπορούν να τροφοδοτήσουν, ή να βασίζονται σε, εχθρότητα προς τους Εβραίους.

Ε: Για αρκετούς στην Αριστερά σήμερα, ο αντισημιτισμός φαίνεται να είναι απλά μια ακόμα μορφή ρατσισμού, ανεπιθύμητη μεν αλλά μέχρι τώρα δικαιολογημένα περιθωριακή, με εξέχουσα θέση στην συζήτηση μόνο και μόνο επειδή η Ισραηλινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού προκειμένου να αποφύγει τις επικρίσεις που αντιμετωπίζει. Υποστηρίζεις, ωστόσο, ότι ο αντισημιτισμός είναι διαφορετικός από άλλες μορφές ρατσισμού, και ότι δεν είναι περιθωριακός σήμερα. Γιατί?

A: Είναι αλήθεια ότι η Ισραηλινή κυβέρνηση χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού για να προστατευτεί από τις επικρίσεις. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο αντισημιτισμός δεν είναι αυτός καθ΄αυτός ένα σοβαρό πρόβλημα.

Ο τρόπος με τον οποίο διακρίνεται ο αντισημιτισμός, και πρέπει να διακρίνεται, από τον ρατσισμό, έχει να κάνει με κάποιου είδους φαντασιακού της δύναμης, η οποία αποδίδεται στους Εβραίους, στον Σιωνισμό και στο Ισραήλ, η οποία βρίσκεται στον πυρήνα του αντισημιτισμού. Οι Εβραίοι θεωρούνται πως συγκροτούν μια υπερβολικά ισχυρή, αφηρημένη, άυλη παγκόσμια μορφή εξουσίας η οποία κυριαρχεί στον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα το παρόμοιο με αυτή την ιδέα στον πυρήνα άλλων μορφών ρατσισμού. Ο ρατσισμός σπανίως, απ΄όσο ξέρω, συγκροτεί ένα ολόκληρο σύστημα με το οποίο επιδιώκει να εξηγήσει τον κόσμο. Ο αντισημιτισμός είναι μια πρωτόγονη κριτική του κόσμου, της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Ο λόγος που τον θεωρώ ιδιαίτερα επικίνδυνο για την αριστερά είναι ακριβώς επειδή ο αντισημιτισμός έχει μια ψευδο-χειραφετησιακή διάσταση την οποία άλλες μορφές ρατσισμού σπανίως διαθέτουν.

E: Κατά πόσο πιστεύεις πως ο αντισημιτισμός σήμερα σχετίζεται με την αντιμετώπιση του Ισραήλ? Μας φαίνεται ότι ένα σκέλος της στάσης ορισμένων δυνάμεων της Αριστεράς προς το Ισραήλ χαρακτηρίζεται από αντισημιτικούς υπαινιγμούς. Πρόκειται για το σκέλος το οποίο επιθυμεί όχι μόνο την κριτική και την αλλαγή της Ισραηλινής κυβερνητικής πολιτικής προς τους Παλαιστίνιους αλλά την κατάργηση του Ισραήλ ως τέτοιου, και ενός κόσμου όπου όλα τα υπόλοιπα έθνη θα υπάρχουν αλλά όχι το Ισραήλ. Απ΄αυτή την άποψη, το να είσαι Εβραίος, το να αισθάνεσαι κάποια κοινή ταυτότητα με άλλους Εβραίους και άρα ως επί το πλείστον με τους Εβραίους του Ισραήλ, συνεπάγεται ότι είσαι «Σιωνιστής», πράγμα το οποίο είναι τόσο αποτρόπαιο όσο και το να είσαι ρατσιστής.

A: Πολλά πρέπει να διασαφηνιστούν εδώ. Υπάρχει ένα είδος μοιραίας σύγκλισης ενός αριθμού ιστορικών ρευμάτων στην μορφή του αντι-Σιωνισμού του παρόντος.

Το ένα, οι απαρχές του οποίου δεν είναι αναγκαία αντισημιτικές, έχει τις ρίζες του στην πάλη μεταξύ των μελών της Εβραϊκής ιντελιγκέντσιας στην Ανατολική Ευρώπη στις αρχές του 20ου αιώνα. Η πλειοψηφία των Εβραίων διανοουμένων – συμπεριλαμβανομένων και των κληρικών διανοουμένων – θεώρησε ότι μια κάποια μορφή συλλογικής ταυτότητας ήταν αναπόσπαστο μέρος της Εβραϊκής εμπειρίας. Αυτή η ταυτότητα άρχισε να ορίζεται όλο και περισσότερο ως εθνική δεδομένης της κατάρρευσης των πρότερων, αυτοκρατορικών μορφών συλλογικότητας – δηλαδή, όπως και οι παλιές αυτοκρατορίες, οι Αψβούργοι, οι Ρωμανόφ, και οι Πρωσικές αυτοκρατορίες. Οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης – όπως έχει καθιερωθεί η αντίθεση προς τους Εβραίους της Δυτικής Ευρώπης – σε μεγάλο βαθμό θεωρούσαν ότι αποτελούν μια συλλογικότητα, όχι απλά μια θρησκεία.

Υπήρξαν διάφορες μορφές αυτής της Εβραϊκής εθνικής εξωτερίκευσης. Ο Σιωνισμός ήταν μια απ΄αυτές. Υπήρχαν άλλες, όπως οι εβραίοι πολιτιστικοί αυτονομιστές, και η Μπουντ, ένα αυτόνομο σοσιαλιστικό κίνημα Εβραίων εργατών, το οποίο ήταν αρκετά μεγαλύτερο από οποιοδήποτε απ΄τα άλλα κινήμματα, και το οποίο διαχωρίστηκε από το Ρώσικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στις αρχές του 20ου αιώνα.

Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν Εβραίοι, πολλοί απ΄αυτούς μέλη Κομμουνιστικών κομμάτων, ο οποίοι θεωρούσαν κάθε έκφραση περί Εβραϊκής ταυτότητας ως ανάθεμα για τις αντιλήψεις που είχαν για αυτό που εγώ θα αποκαλούσα αφηρημένες αντιλήψεις του Διαφωτισμού για την ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, ο Τρότσκι, σε μια προηγούμενη φάση, αναφερόταν στη Μπουντ ως «εν ναυτία Σιωνιστές». Σημειώστε ότι η κριτική του Σιωνισμού εδώ δεν έχει καμία σχέση με την Παλαιστίνη ή την κατάσταση των Παλαιστινίων, δεδομένου ότι η Μπουντ είχε επικεντρωθεί εξ ολοκλήρου στην αυτονομία εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και απέρριπτε τον Σιωνισμό. Μάλλον, η εξίσωση της Μπουντ και του Σιωνισμού εκ μέρους του Τρότσκι υπονοούσε μια απόρριψη κάθε μορφής Εβραϊκού κοινοτικού αυτοκαθορισμού. Ο Τρότσκι, νομίζω, αναθεώρησε μετέπειτα, αλλά αυτή η στάση του ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Οι κομμουνιστικές οργανώσεις συνήθιζαν να εναντιώνονται πολύ έντονα σε κάθε είδους Εβραϊκό εθνικισμό, είτε επρόκειτο για πολιτιστικό εθνικισμό, πολιτικό εθνικισμό, ή Σιωνισμό. Αυτό είναι το ένα σκέλος του αντι-Σιωνισμού. Δεν είναι απαραίτητα αντισημιτικός, αλλά απορρίπτει τον Εβραϊκό συλλογικό αυτοκαθορισμό στο όνομα μιας αφηρημένης οικουμενικότητας. Ωστόσο, αρκετά συχνά, αυτή η μορφή αντι-Σιωνισμού είναι ασυνεπής – είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει την ελευθερία εθνικού αυτοκαθορισμού για τους περισσότερους λαούς, αλλά όχι για τους Εβραίους. Είναι σε αυτό το σημείο που αυτό που παρουσιάζεται ως αφηρημένα οικουμενικό γίνεται ιδεολογικό. Επιπλέον, το νόημα μιας τέτοιας αφηρημένης οικουμενικότητας αυτής καθ΄αυτής αλλάζει μαζί με το ιστορικό της πλαίσιο. Μετά το Ολοκαύτωμα και την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, αυτή η αφηρημένη οικουμενικότητα χρησιμεύει για να συγκαλύψει την ιστορία των Εβραίων στην Ευρώπη. Αυτό εκπληρώνει μια ιδιαίτερα χρήσιμη, ιστορικά «καθαιρετική» διπλή λειτουργία: η βία που διαπράχθηκε ιστορικά στους Εβραίους από τους Ευρωπαίους εξαλείφεται, την ίδια στιγμή η φρίκη της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας αποδίδεται πλέον στους Εβραίους. Σε αυτή την περίπτωση, η αφηρημένη οικουμενικότητα που εκφράζεται από αρκετούς αντι-Σιωνιστές σήμερα γίνεται μια ιδεολογία της νομιμοποίησης η οποία βοηθά στο να συγκροτείται μια μορφή αμνησίας σχετικά με την μακρά ιστορία των πράξεων, των πολιτικών και των ιδεολογιών των Ευρωπαίων προς τους Εβραίους, συνεχίζοντας ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο αυτή την ιστορία. Οι Εβραίοι έχουν γίνει και πάλι το μοναδικό αντικείμενο της Ευρωπαϊκής αγανάκτησης. Η αλληλεγγύη την οποία αισθάνονται οι περισσότεροι Εβραίοι προς άλλους Εβραίους, συμπεριλαμβανομένων και αυτών στο Ισραήλ –οπωσδήποτε κατανοητή μετά από το Ολοκαύτωμα – σήμερα επικρίνεται. Αυτή η μορφή αντι-Σιωνισμού έχει γίνει μια από τις βάσεις για ένα πρόγραμμα για την εξάλειψη του όποιου πράγματι υπαρκτού Εβραϊκού αυτοκαθορισμού. Συγκλίνει με κάποιες μορφές Αραβικού εθνικισμού – οι οποίες αναπαρίστανται πλέον ως μοναδικά προοδευτικές.

Ένα άλλο σκέλος του αριστερού αντι-Σιωνισμού – αυτή τη φορά βαθιά αντισημιτικό – εισήχθη από τη Σοβιετική Ένωση, ιδιαίτερα στις δίκες στην Ανατολική Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό ήταν ιδιαίτερα δραματικό στην περίπτωση της δίκης του Σλάνσκι, όταν τα περισσότερα από τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας δικάστηκαν και στην συνέχεια εκτελέστηκαν. Όλες οι κατηγορίες εναντίων τους ήταν κλασικές αντισημιτικές κατηγορίες: ήταν ξεριζωμένοι, ήταν κοσμοπολίτες, και ήταν μέρος μιας γενικής παγκόσμιας συνωμοσίας. Επειδή στη Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν επίσημα μια αντισημιτική ρητορεία, άρχισαν να χρησιμοποιούν την λέξη «Σιωνιστής» σημαίνοντας ακριβώς αυτό που εννοούν οι αντισημίτες όταν μιλούν για Εβραίους. Αυτοί οι ηγέτες του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τον Σιωνισμό – οι περισσότεροι απ΄αυτούς ήταν βετεράνοι του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου – εκτελέστηκαν ως Σιωνιστές.

Αυτό το σκέλος του αντισημιτικού αντι-Σιωνισμού εισήχθη στην Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, εν μέρει από τις υπηρεσίες πληροφοριών χωρών όπως η Ανατολική Γερμανία. Μια μορφή αντισημιτισμού εισήχθη στην Μέση Ανατολή η οποία ήταν «νόμιμη» για την αριστερά, και αυτή ήταν ο αντι-Σιωνισμός.

Η προέλευσή της δεν έχει σχέση με το κίνημα εναντίον του Ισραηλινού οικισμού. Φυσικά, ο Αραβικός πληθυσμός της Παλαιστίνης αποδοκίμασε την Εβραϊκή μετανάστευση και αντέδρασε σε αυτή. Αυτό είναι πολύ κατανοητό. Αυτό από μόνο του δεν είναι βεβαίως αντισημιτικό. Αλλά αυτές οι εκφάνσεις αντι-Σιωνισμού συνέκλιναν ιστορικά.

Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, υπήρξε μια αλλαγή τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, αρχίζοντας με το Παλαιστινιακό κίνημα καθαυτό, σε σχέση με την ύπαρξη του Ισραήλ. Για αρκετά χρόνια οι περισσότερες παλαιστινιακές οργανώσεις αρνούνταν την ύπαρξη του Ισραήλ. Το 1988, ωστόσο, η ΟΑΠ[1] αποφάσισε ότι θα δεχτεί την ύπαρξη του Ισραήλ. Η δεύτερη ιντιφάντα, η οποία άρχισε το 2000, ήταν πολιτικά πολύ διαφορετική από την πρώτη ιντιφάντα, και απαίτησε την ανατροπή της απόφασης αυτής.

Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα θεμελιώδες πολιτικό λάθος, και πιστεύω ότι είναι αξιοσημείωτο και λυπηρό το γεγονός ότι η Αριστερά έχει παγιδευτεί σε αυτό και, ολοένα και περισσότερο, κάνει εκκλήσεις για την κατάργηση του Ισραήλ. Ωστόσο, στη Μέση Ανατολή σήμερα υπάρχουν περίπου τόσοι Εβραίοι όσοι είναι και οι Παλαιστίνιοι. Οποιαδήποτε στρατηγική βασισμένη σε αναλογίες με καταστάσεις όπως αυτές που επικρατούν στην Αλγερία ή την Νότια Αφρική απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει, για δημογραφικούς καθώς και για πολιτικούς και ιστορικούς λόγους.

Γιατί άραγε οι άνθρωποι δεν βλέπουν ποια είναι η κατάσταση σήμερα, και να προσπαθήσουν να βρουν αν υπάρχει κάποιο είδος λύσης σε αυτό που ουσιαστικά είναι μια εθνική σύγκρουση και που θα μπορούσε να οδηγήσει σε προοδευτικές πολιτικές? Το να υπάγουμε την σύγκρουση αυτή στην κατηγορία της αποικιοκρατίας δηλώνει ότι παραγνωρίζουμε την κατάσταση. Σε αντίθεση με αυτούς που υπάγουν τις προοδευτικές πολιτικές στα πλαίσια των εθνικών αγώνων, πιστεύω ότι εφόσον η διαμάχη είναι επικεντρωμένη στην ύπαρξη του Ισραήλ και σε αυτή της Παλαιστίνης, οι προοδευτικοί αγώνες υπονομεύονται. Εκείνοι που θεωρούν τον αγώνα ενάντια στην ύπαρξη του Ισραήλ προοδευτικό υιοθετούν κάτι το αντιδραστικό το οποίο θεωρούν ως προοδευτικό.

Κατά την τελευταία δεκαετία σημειώθηκε μια συντονισμένη καμπάνια από ορισμένους Παλαιστινίους, η οποία μεταπήδησε στην Δύση από την αριστερά, με στόχο να θέσει την ύπαρξη του Ισραήλ ξανά ως κεντρικό ζήτημα. Μεταξύ άλλων, αυτό έχει ως αποτέλεσμα τν ενίσχυση της δεξιάς στο Ισραήλ. Μεταξύ του 1967 και του 2000, η αριστερά στο Ισραήλ υποστήριζε ότι αυτό που ζητούσαν οι Παλαιστίνιοι ήταν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, και ότι η άποψη της δεξιάς ότι οι τελευταίοι ήθελαν να εξαφανίσουν το Ισραήλ ήταν σκέτη φαντασίωση. Δυστυχώς, το 2000 αυτή φαντασίωση φάνηκε πως δεν ήταν τελικά τέτοια, κάτι το οποίο ενίσχυσε αφάνταστα την δεξιά στις προσπάθειές της να αποτρέψει δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους. Η Ισραηλινή δεξιά και η δεξιά της Παλαιστίνης ενισχύουν η μία την άλλη, και η αριστερά στην Δύση υποστηρίζει αυτό που εγώ θεωρώ ως Παλαιστινιακή Δεξιά, τους ακραίους εθνικιστές και τους Ισλαμιστές.

Η ιδέα ότι κάθε έθνος, εξαιρουμένων των Εβραίων, πρέπει να έχει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση προέρχεται πράγματι από τη Σοβιετική Ένωση. Αρκεί να διαβάσει κανείς τις θέσεις του Στάλιν σχετικά με το ζήτημα της εθνικότητας.

Ε: Το άλλο περίεργο σχετικά με ορισμένες στάσεις της αριστεράς του παρόντος προς το Ισραήλ είναι η προβολή πάνω στο Ισραήλ μιας τεράστιας και μυστηριώδους εξουσίας. Για παράδειγμα, συχνά λαμβάνεται αξιωματικά ότι το Ισραήλ είναι η κυρίαρχη δύναμη στην Μέση Ανατολή, και προβάλλεται συχνά το επιχείρημα ότι το Ισραήλ έχει τεράστια επιρροή στις ηγετικές κλίκες των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

A: Το Ισραήλ απέχει πολύ απ΄το να είναι τόσο ισχυρό όσο το χρεώνουν. Εν τούτοις υπάρχουν άνθρωποι όπως ο τωρινός και ο πρώην συνάδελφός μου στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, o John Mearsheimer και ο Stephen Walt, οι οποίοι στηρίζονται ένθερμα από κύκλους στο Ηνωμένο Βασίλειο, και οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το μόνο πράγμα που καθοδηγεί την Αμερικάνικη πολιτική στην Μέση Ανατολή είναι το Ισραήλ, καθώς αυτή διαμεσολαβείται από Εβραϊκό λόμπυ. Διατυπώνουν αυτή την ισοπεδωτική θέση ελλείψει οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας να αναλυθεί η Αμερικάνικη πολιτική στην Μέση Ανατολή από το 1945, η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κατανοηθεί επαρκώς ως καθοδηγούμενη από το Ισραήλ. Έτσι, για παράδειγμα, αγνοούν εντελώς την Αμερικάνικη πολιτική προς το Ιράν τα τελευταία 75 χρόνια. Οι πραγματικοί πυλώνες της Αμερικάνικης πολιτικής στην Μέση Ανατολή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Αυτό έχει αλλάξει κατά τις τελευταίες δεκαετίες, και οι Αμερικάνοι δεν ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν έτσι ώστε να διασφαλίσουν τα κράτη του Κόλπου για δικούς τους σκοπούς. Εν τούτοις έχουμε ένα βιβλίο γραμμένο από αυτούς τους δύο ακαδημαϊκούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η Αμερικάνικη πολιτική στην Μέση Ανατολή καθοδηγείται κυρίως από το Εβραϊκό λόμπυ χωρίς να ενδιαφέρονται να αναλύσουν σοβαρά τις πολιτικές που ακολούθησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Μέση Ανατολή κατά τον 20ο αιώνα.

Υποστήριξα αλλού ότι τέτοιου είδους επιχειρηματολογία είναι αντισημιτική. Αυτό δεν έχει σχέση με την προσωπική στάση των ανθρώπων που εμπλέκονται, αλλά αυτό το είδος της τεράστιας και πλανητικής κλίμακας εξουσίας που αποδίδεται στους Εβραίους (όπως, στην προκειμένη περίπτωση, οι puppet-masters του καλοπροαίρετου, ημι-πνευματώδους, γίγαντα, Θείου Σαμ) είναι χαρακτηριστική στην μοντέρνα αντισημιτική σκέψη.

Γενικότερα αυτή η ιδεολογία αντιπροσωπεύει αυτό που εγώ αποκαλώ ως μια φετιχοποιημένη μορφή αντικαπιταλισμού. Αυτό σημαίνει ότι η μυστηριώδης δύναμη του κεφαλαίου, η οποία είναι άυλη, καθολική, και η οποία αναταράσσει έθνη και περιοχές και τις ζωές των ανθρώπων, αποδίδεται στους Εβραίους. Η αφηρημένη κυριαρχία του καπιταλισμού είναι προσωποποιημένη με τους Εβραίους. Ο αντισημιτισμός είναι μια εξέγερση εναντίων του παγκόσμιου κεφαλαίου, παραγνωρισμένου όμως και ταυτιζόμενου με τους Εβραίους. Αυτή η προσέγγιση μπορεί επίσης να βοηθήσει στο να εξηγηθεί η διάδοση του αντισημιτισμού στη Μέση Ανατολή κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Δεν νομίζω ότι η επισήμανση και μόνο των δεινών των Παλαιστινίων προσφέρει μια ικανοποιητική εξήγηση. Από οικονομική άποψη, η Μέση Ανατολή έχει παρουσιάσει απότομη πτώση κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Μόνο η υποσαχάρια Αφρική τα πήγε χειρότερα. Και αυτό προέκυψε σε μια εποχή όπου άλλες χώρες και περιοχές, οι οποίες θεωρούνταν ως μέρος του Τρίτου Κόσμου πενήντα χρόνια πριν, αναπτύσσονται ταχύτατα. Νομίζω πως ο αντισημιτισμός στην Μέση Ανατολή σήμερα αποτελεί μια έκφραση που δεν αφορά μόνο την διαμάχη του Ισραήλ με την Παλαιστίνη, αλλά αφορά και την αυξημένη γενική αίσθηση αδυναμίας υπό το πρίσμα αυτών των παγκόσμιων εξελίξεων.

Για την Γερμανική δεξιά έναν αιώνα πριν, η παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου θεωρούταν ταυτόσημη με αυτή των Εβραίων και της Βρετανίας. Τώρα η Αριστερά την θεωρεί ως την κυριαρχία του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το μοτίβο σκέψης είναι το ίδιο. Έχουμε πλέον μια μορφή αντισημιτισμού η οποία φαίνεται να είναι προοδευτική και «αντι-ιμπεριαλιστική», κάτι το οποίο αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για την Αριστερά.

Ο ρατσισμός αποτελεί σπάνια κίνδυνο για την Αριστερά. Η Αριστερά πρέπει να είναι προσεκτική στο θέμα του ρατσισμού, αλλά αυτό δεν απαιτεί μια διαρκή επαγρύπνηση καθώς ο ρατσισμός δεν έχει αυτή τη φαινομενική χειραφετησιακή διάσταση που έχει ο αντισημιτισμός.

Ε: Η συνταύτιση της παγκόσμιας καπιταλιστικής εξουσίας με τους Εβραίους και τους Βρετανούς πηγαίνει αρκετά πίσω από τους Ναζί σε τμήματα της Βρετανικής αριστεράς κατά την περίοδο των πολέμων των Μποερς[2] – όπου χαρακτηρίστηκαν ως ένας «Εβραϊκός Πόλεμος» – και στο λαϊκό κίνημα των ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα.

A: Ναι, και αυτό επανέρχεται στις Ηνωμένες Πολιτείες τώρα. Τα λεγόμενα «κόμματα του τσαγιού», η λεγόμενη λαϊκή δεξιά οργή για την οικονομική κρίση, όλα αυτά έχουν σαφείς αντισημιτικές προεκτάσεις.

E: Έχεις υποστηρίξει ότι η ΕΣΣΔ και παρόμοια συστήματα δεν αποτελούσαν μορφές χειραφέτησης από τον καπιταλισμό, αλλά μορφώματα καπιταλισμού με επίκεντρο το κράτος. Προκύπτει επομένως ότι η γενικότερη στάση της υποστήριξης της ΕΣΣΔ απ΄τα αριστερά –μερικές φορές με πολύ κριτικό πνεύμα – ενάντια στις ΗΠΑ ήταν αυτοκαταστροφική. Έχεις αναφέρει παραλληλισμούς μεταξύ εκείνου του είδους αντι-ιμπεριαλισμού σήμερα ο οποίος τοποθετείται υπέρ της πολιτικής του Ισλάμ ως μιας δύναμης αντίθετης προς τις ΗΠΑ, και του παλαιού Ψυχρού Πολέμου. Ποια πιστεύεις πως είναι τα κοινά χαρακτηριστικά των δύο αυτών πολώσεων? Και ποιες οι διαφορές?

A: Οι διαφορές είναι ότι η παλαιότερη μορφή αντι-Αμερικανισμού ήταν συνδεδεμένη με την προώθηση της κομμουνιστικής επανάστασης στο Βιετνάμ, στην Κούβα κλπ. Ό,τι και αν πίστευε κάποιος για αυτό εκείνη την περίοδο, ή μπορούσε να θεωρήσει για αυτό εκ των υστέρων, η δικιά του αντίληψη ήταν ότι προωθούσε ένα χειραφετησιακό πρόταγμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρίθηκαν ισοπεδωτικά όχι απλά επειδή ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και μια μεγάλη δύναμη, αλλά επιπλέον επειδή εμπόδιζαν την ανάδυση μιας περισσότερο προοδευτικής κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Αυτή ήταν η αντίληψη αρκετών αλληλέγγυων προς το Βιετνάμ ή την Κούβα.

Σήμερα, αμφιβάλλω ότι ακόμη και οι άνθρωποι εκείνοι που διακηρύσσουν «Είμαστε όλοι Χεζμπολάχ» ή «Είμαστε όλοι Χαμάς» θα έλεγαν ότι αυτά τα κινήματα αντιπροσωπεύουν μια χειραφετησιακή κοινωνική τάξη. Αυτό που στην καλύτερη περίπτωση ενδιαφέρει πρωτίστως είναι μια Οριενταλιστική εκπραγμάτωση[3] των Αράβων και/ή των Μουσουλμάνων ως του Άλλου, δυνάμει του οποίου αυτού Άλλου, αυτή τη στιγμή, αυτή [η χειραφετησιακή κοινωνική τάξη] επιβεβαιώνεται. Είναι ακόμα μια ένδειξη της ιστορικής ανικανότητας εκ μέρους της αριστεράς, η αδυναμία της να καταλήξει σε οποιοδήποτε φαντασιακό για το πώς θα μπορούσε μοιάζει μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία. Υπό την έλλειψη οποιουδήποτε οράματος για ένα μετα-καπιταλιστικό μέλλον, αρκετοί έχουν αντικαταστήσει στην θέση του μια πραγμοποιημένη ιδέα της «αντίστασης» σε βάρος οποιασδήποτε ιδέας για μετασχηματισμό. Οτιδήποτε «αντιστέκεται» στις Ηνωμένες Πολιτείες εκλαμβάνεται ως θετικό. Θεωρώ πως αυτή είναι μια εξαιρετικά προβληματική μορφή σκέψης.

Ακόμα και κατά την προηγούμενη περίοδο – όταν υπερίσχυε η αλληλεγγύη προς το Βιετνάμ, την Κούβα κλπ – νομίζω πως η διαίρεση του πλανήτη σε δύο στρατόπεδα είχε πολύ αρνητικές συνέπειες για την αριστερά. Η αριστερά πολύ συχνά βρέθηκε στην θέση του να είναι το είδωλο των Δυτικών εθνικιστών.

Αρκετοί στην αριστερά έγιναν εθνικιστές της άλλης πλευράς. Οι περισσότεροι απ΄αυτούς – υπήρξαν κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις – ήταν εξαιρετικά απολογητικοί σχετικά με αυτά που γινόντουσαν στα κομμουνιστικά κράτη. Η κριτική τους ματιά είχε αμβλυνθεί. Αντί να αναπτύξουν μια μορφή διεθνισμού που να ήταν επικριτική για όλες τις υφιστάμενες σχέσεις, οι αριστεροί έγιναν υποστηριχτές της μιας πλευράς σε μια άλλη έκδοση του Μεγάλου Παιχνιδιού[4].

Αυτό είχε καταστροφικές συνέπειες στις κριτικές ικανότητες της αριστεράς – και όχι μόνο στην περίπτωση των Κομμουνιστών. Είναι βλακώδες ότι ο Μισέλ Φουκώ πήγε στο Ιράν και θεώρησε ότι η επανάσταση των μουλάδων έχει ορισμένες προοδευτικές διαστάσεις.

Ένα πράγμα που κατέστησε την φαντασίωση των «δύο στρατοπέδων» ελκυστική είναι ότι οι Κομμουνιστές στην Δύση έτειναν να είναι ιδιαίτερα προοδευτικοί άνθρωποι – πολύ γενναίοι, συνήθως – οι οποίοι υπέφεραν για τις απόπειρές τους να δημιουργήσουν, κατά την άποψή τους, μια περισσότερο ανθρώπινη και προοδευτική ή ακόμα και σοσιαλιστική κοινωνία. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν χειραγωγηθεί πλήρως, αλλά, εξαιτίας του διττού χαρακτήρα του Κομμουνισμού, ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για ορισμένα άτομα να το δουν αυτό. Τα τμήματα της Σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς που αντιτίθεντο σε αυτούς τους Κομμουνιστές και που είχαν δει πως αυτοί χειραγωγούνταν έγιναν μετέπειτα ιδεολόγοι του ψυχροπολεμικού φιλελευθερισμού.

Δεν νομίζω πως η αριστερά έπρεπε να πάει με το μέρος και των δύο πλευρών αυτού του χάσματος. Αλλά πιστεύω επίσης πως η κατάσταση για την αριστερά σήμερα είναι χειρότερη.

[1] ΟΑΠ: Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

[2] Συρράξεις μεταξύ Άγγλων και Ολλανδών αποίκων στην Νότια Αφρική στα τέλη του 19ου αιώνα.

[3] reification στο αγγλικό. Σε αυτό το σημείο έχει μεταφραστεί ως «εκπραγμάτωση». Ποιο κάτω ως «πραγμοποίηση». Και οι δύο όροι χρησιμοποιούνται για αυτή τη λέξη.

[4] The Great Game: Η διαμάχες μεταξύ της Ρωσικής και της Βρετανικής αυτοκρατορίας στις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 20ου (έλαβε τέλος στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο) για την επικυριαρχία στην Κεντρική Ασία.

Το βρήκα εδώ και θυμήθηκα τους Men in Red και τον σύντροφο Χότα

Reblogged from Ράκος "lumpen" Κουρελάριος: